Weet jij waar Diana is?

Je komt op de afgesproken tijd op je afdeling. Het is tijd voor de wekelijkse visite. Op jouw afdeling is het de gewoonte dat de verpleging eerst met jou een aantal vragen doorloopt.

Problemen die ze aan je willen voorleggen. Of een toelichting geven op een vraag in de agenda of een vraag van een patiënt of familielid.

Maar de verzorging is niet in de teampost. Je vraagt je af wat je nu het beste kunt doen. Zonder de verzorging beginnen? Zoeken waar de contactverzorgende is? Een kop koffie pakken en jezelf een rustmomentje gunnen?

Op een goede dag zou je waarschijnlijk voor de laatste optie kiezen. Een relaxte dag heeft wel ruimte voor een ontspannen oplossing. Maar vandaag drukt je to-do lijst op je agenda. Je hebt al weinig tijd voor de visite want er komt straks nog een opname en je moet ook waarnemen op een andere afdeling. Zo kun je toch niet werken! Je loopt meteen al uit.
 
Nadat ik herhaaldelijk tegen deze situatie was aangelopen besloot ik in het vervolg zonder de verpleging visite te lopen. Ik zocht gewoon de agenda op en ging het lijstje af. Was ik bij een patiënt die ik niet in mijn eentje kon zien dan drukte ik gewoon op de bel. Soms moest je dan een tijdje wachten maar uiteindelijk kwam er altijd wel iemand. Want de verpleging is getraind op het bellen lopen. Dat vinden ze heel belangrijk. Voor mij werkte deze oplossing prima. Visite lopen zonder de verpleging ging over het algemeen veel sneller en ik sloeg de tijd in het kantoor over. Dat past sowieso niet bij mijn visie, praten over een patiënt in plaats van praten mét.
 
Na verloop van tijd kwam er reactie van uit de zorgdienst. Ze vonden het erg jammer dat ik visite liep zonder de verpleging. Dat overlegmoment was belangrijk voor hen. Nu wisten ze niet waar en wanneer ze met hun vragen terecht konden. Of de gezamenlijke visite misschien terug kon komen. Ze kwamen ook al met een voorkeurstijdstip: in de ochtend om 11 uur. Precies het moment dat ik gereserveerd had staan voor opnames. Dat ging dus niet.
 
Ken je het verandermodel van Kotter?
Volgens Kotter is het bij veranderingen belangrijk om in stappen een veranderproces aan te pakken. In grote lijnen zijn er drie veranderstappen: eerst het creëren van een klimaat van verandering, daarna de verandering op gang brengen om in de laatste stap de verandering te borgen. Deze drie grote stappen verdeelt Kotter vervolgens weer in kleinere stappen.



Waar het bij het veranderen vaak mis gaat is dat we te hoog in de pyramide instappen. Als ik kijk naar mijn voorbeeld hierboven dan heb ik zonder overleg met de verpleging gewoon mijn aanpak veranderd. Ik zat daarbij dus al in de bovenste stap van organiseer de verandering en het betrekken van de mensen die ermee te maken hebben. Vervolgens ging ik lekker door op de nieuwe weg.
 
Tot de verpleging daarna in actie kwam. En zij mij feedback gaven over deze nieuwe aanpak. Ik kwam in de weerstand want hun voorstel van een nieuw tijdstip kwam niet uit in mijn agenda. En dus ging ik door op de door mij ingeslagen weg.
 
Nou was het slim geweest als ik op dat moment bij stap één was begonnen.
Want toen was er een besef van urgentie bij de verpleging.
Zíj wilden nu graag een verandering.
Dat was het juiste moment geweest om een leidend team te vormen. Om te zeggen “hoe kunnen we de situatie zo organiseren dat alle betrokken partijen prettig kunnen werken en goede resultaten kunnen halen.” En dan hadden we met dat leidende team gezamenlijk een visie kunnen opstellen over hoe de artsenvisite het beste georganiseerd kon worden.
 
Gemiste kans!
 
Op de opleiding tot specialist ouderengeneeskunde gebruiken wij bij het onderwijs over leiderschap en organisatie het model van Kotter. Het is een goed hulpmiddel om te reflecteren over een situatie die knelt. En om te evalueren waar de verandering werd ingestoken en waarom dat vervolgens niet lukte.
 
De verandering maakt momentum, ook als deze op een onhandige manier in gang is gezet. Het geeft een gevoel van urgentie bij je samenwerkingspartner. En dat maakt dat je vervolgens van beide kanten gemotiveerd bent om een andere weg te zoeken. Je kunt nou eenmaal niet altijd alles perfect doen.
 
Het gebruiken van het model van Kotter helpt je bij het maken van een nieuwe start zodat je niet in dezelfde valkuil stapt. En zo gebruiken wij het ook in onderwijs. Door te kijken naar een veranderproces uit je eigen organisatie en daarop te reflecteren. Welke stappen werden gezet of juist niet en in welke stap ging het mis of is de verandering blijven hangen.
 
Ben jij tevreden over jouw artsenvisite?
Loopt het soepel en houdt iedereen zich aan zijn afspraken?
Of heb je ook irritatie en ga je vervolgens maar je eigen weg?
Loop je mopperend de verpleging te zoeken?
Of zeg je niets maar vreet je ondertussen jezelf op van frustratie?
 
Zou je graag eens willen sparren over jouw situatie?
Ben jij benieuwd hoe je de stappen van Kotter kunt gebruiken in jouw werk?

Ik geef binnenkort drie gratis vet waardevolle strategiegesprekken weg.
Als jij daar interesse in hebt stuur me dan  via deze link een persoonlijk berichtje.

 

 

Afbeelding van:

https://managementmodellensite.nl/acht-veranderstappen-kotter/#.YYkmfWCZOUk

Een hippie met structuur, kan dat?

In mijn hoofd ben ik een hippie. Het leven moet een feestje zijn. No pressure. Doen wat ik op dit moment fijn vind. Een Spaanse hippie bij voorkeur. Dus mañana mañana. Tranquila!

Lees hier hoe ik toch mijn gedrag veranderde. En daarmee juist wél de rust vond om te leven zoals ik wil.

 


Lees verder

Ontplofte mailbox

Doordat ik de afgelopen weken mijn vaste uurtje had overgeslagen had ik vandaag een berg aan mail te verwerken. Ik merkte dat ik me daardoor onrustig begon te voelen. Ik had mezelf er vandaag een uur voor gegeven maar het leek niet te gaan lukken om het binnen die tijd allemaal te verwerken. Ik voelde dat ik daardoor geprikkeld raakte. In mijn hoofd switchte ik steeds tussen de inhoud van de mail en de vraag hoe ik zorg dat ik dit afkrijg.

Ontploft jouw mailbox als je er een paar dagen niet naar gekeken hebt?
Heb je ook net vakantie genomen en zakt de moed je in de schoenen als je ziet dat je 900 nieuwe berichten hebt?
Lees dan deze blog waarin ik je uitleg hoe ik daar iets op bedacht heb.

 


Lees verder

Kies jij voor structuur of voor stress?

Verenso heeft normen voor formatie. Die normen geven een richting. Maar ze zijn niet absoluut. De werkdruk die je ervaart hangt niet alleen maar samen met je werkpakket. Zowel persoonlijke als omgevingsfactoren spelen een rol. En hoe jij daarmee omgaat.


Lees verder

Een simpele manier om je bureau opgeruimd te houden.

Op mijn eerste werkdag word ik ontvangen op de artsenkamer. Het leek alsof er een aardbeving was geweest. Ik zal dat moment nooit vergeten. Wat doe je op zo'n moment? Net doen alsof je gek bent? Opstaan en weggaan? De leidinggevende bellen en vragen of ze je misschien als organizer willen inzetten in plaats van als arts?

Lees hier wat ik deed ...


Lees verder

I am calm

Het internet is traag. Je moet 100 x inloggen.

Je krijgt een hopeloos ouderwetse tablet.

En er wordt bezuinigd op het dossier waardoor je eindeloos moet klikken voor je bent waar je moet zijn.

Hans Rode heeft gelijk! Als ik instort ligt het zeker aan het systeem!

 


Lees verder

Niet wéér mevrouw de Waard!

Je komt op de afdeling voor je wekelijkse visite en je kijkt in de agenda. Je hoopt maar dat het vandaag een beetje snel gaat want je moet ook nog waarnemen op de revalidatie en daar komt om 11:30 uur een opname.

 

 


Lees verder

Waarom is niemand op zijn kamer?

Heb jij wel eens geprobeerd om je afdelingsvisite te veranderen in een spreekuur?
Hoe was je ervaring?
Waar liep je tegenaan?
Misschien heb je het geprobeerd en denk je, voor mij werkt dat niet.


Lees verder

En toen moest ik leren nee zeggen ...

Toen ik jonge kinderen had moest ik op tijd naar huis van mijn werk om de kinderen op te halen bij de opvang. En als je weet dat je kinderen echt opgehaald moeten worden omdat de opvang dicht gaat, dan zorg je wel dat je op tijd bent.

Wat motiveert jou om op tijd naar huis te gaan van je werk?


Lees verder

Wonden genezen ondanks wat wij eraan doen ...

Toen ik jong was en ongebonden ging het allemaal prima. Maar toen ik een gezin had met twee jonge kinderen werd het anders. Die moesten opgehaald worden van de naschoolse opvang. Naar zwemles brengen. Koken, afruimen. Kinderen naar bed brengen. Lunchpakketjes en gymtassen. Je kent het wel.

En dan na 21 uur nog vergaderstukken lezen. Bek af was ik. Ik had continu het gevoel dat ik te veel ballen in de lucht moest houden. Maar ja, ik was een sterke vrouw. Das schaffen wir! En door!


Lees verder

De nectarine.

"Dit is echt een GRZ-patiënt."  "Nee, ELV want hij mag nog niet belasten." Een verhaal over de nectarine, pruim of perzik?


Lees verder

Durf jij te kiezen?

Kiezen we doen het allemaal. De ene persoon heeft er meer moeite mee dan de andere. Sommige mensen kunnen snel beslissen en blijven dan bij hun besluit. Andere mensen twijfelen langer en vinden het daarna moeilijk om zeker te weten dat ze een goede beslissing hebben genomen. In de geriatrische revalidatie hebben we dagelijks te maken met het maken van keuzes. Onze revalidanten hebben als kenmerkende factor dat zij veel problemen ervaren op meerdere domeinen en tegelijkertijd hebben zij een verminderde leer-of trainbaarheid. Soms leidt dat maken van keuzes tot verschillende inzichten en discussies in het MDO. Want in dat overleg zijn we gewend om af te spreken wat we gaan doen. Hoe bereiken succesvolle mensen hun doelen en wat kunnen wij daarvan leren in de GRZ?

 


Lees verder

“U kunt naar huis.” “Ik dacht het niet.”

Omgaan met verschil van inzicht. Patiënten die "uitgerevalideerd zijn" en toch niet naar huis kunnen. Sommige organisaties hebben zelfs een hoteltarief voor als de patiënt weigert naar huis te gaan.


Lees verder

Ambulante revalidatie

Een prachtig winstpunt van onze DBC-financiering. Thuis revalideren onder supervisie van de specialist ouderengeneeskunde.
Lees verder

Revalidatieprognose

Op de revalidatieafdeling waar ik tijdens mijn kaderopleiding werkte hadden wij afspraken gemaakt waar we in de intakefase aandacht aan zouden besteden. Met meetinstrumenten en vragenlijsten. En hoe dat in het revalidatiebehandelplan moest terugkomen. Hiertoe gestimuleerd door een opdracht uit de kaderopleiding.
Lees verder

Het MDO

Op weg naar huis

Heb jij ook wel eens het gevoel dat het schip al is uitgevaren zonder dat de bestemming is bepaald?


Lees verder