Schoenen kopen in San Jeronimo

Inmiddels ben ik vijf weken aan het werk in Cusco, Peru. In de ochtenden ben ik te vinden in San Jeronimo, een nieuwbouwwijk van Cusco. 

Ik vroeg deze week aan onze chauffeur waarom er zoveel gebouwen half af zijn. Het lijkt alsof de bouwers niet eerst het ene afmaken en daarna aan het volgende beginnen. Misschien een beetje een rare vraag. Bedenk ik me nu. Misschien is het wel heel erg Nederlands om te vinden dat je eerst iets moet afmaken voor je aan het volgende begint. Of misschien is het niet eens Nederlands maar heb ik dat gewoon als norm mee gekregen van mijn ouders. 
Afijn, ik vroeg dat dus aan onze chauffeur. Trouwens, best wel luxe om hier te reizen met een privé-chauffeur terwijl de mensen aan wie we zorg bieden niet eens geld hebben voor het openbaar vervoer. Het openbaar vervoer hier is trouwens erg goedkoop.Voor 0,8 sol (ongeveer 20 cent) mag je de hele stad door reizen.
Ik vroeg dus waarom de gebouwen niet af zijn. De chauffeur wist het niet. Hij zei dat mensen misschien een stukje laten bouwen en daarna weer verder sparen tot ze weer geld hebben. Iemand anders zei me dat als je gebouw niet af is dan hoef je geen belasting te betalen. Maar toen ik dat navroeg bij onze organisatie werd dat betwijfeld. Het meest interessante vond ik het antwoord van onze chauffeur dat de wijk waarin wij nu werken tien jaar geleden nog niet bestond. Het is een heel erg levendige wijk. Met een grote eigen mercado, een centraal plein, een kerk en een gemeentehuis. Je kunt je bijna niet voorstellen dat deze plek 10 jaar geleden nog akkerland was.

Dat gemeentehuis, of eigenlijk de burgemeester, is bovendien erg vooruitstrevend. Hij heeft het centrum waar ik werk gestart vanuit de visie dat wij elkaar moeten helpen. Als er arme burgers zijn, ouderen, die geen geld hebben voor eten dan moeten wij zorgen dat ze goede voeding krijgen. En zo is het centrum gestart. En daarom krijgen de bezoekers twee keer per week een warme maaltijd en elke dag een ontbijt. Ook komt de lokale bakker lekkere (zoete) broodjes brengen. Het initiatief is opzienbarend omdat het land geen socialistische cultuur heeft.

Tijdens de gezondheidsscreening zagen wij een meneer die aangaf dat hij pijn in zijn voet had. Toen we zijn schoenen uitdeden kregen we een klap in ons gezicht. Voeten die al heel heel erg lang niet gewassen waren. De rest van het lijf trouwens ook niet. Een lief oud mannetje, ergens in de negentig. Ik vermoed dat hij geheugenproblemen heeft. Bij navraag hoorde ik dat hij bij zijn zuster woont. Zijn zus komt nooit naar het centrum. In elk geval is het duidelijk dat zij niet voor hem zorgt. In elk geval niet op het gebied van hygiëne. Ik zamelde bij de familie waar ik verblijf kleding en schoenen in. De kokkin kocht onderbroeken. 
Vandaag hebben we hem gedoucht, de kokkin en ik. Dat vroeg een kleine overreding maar daarna vond hij het prima. Met schone haren, schone kleding en veel bekijks van de overige bezoekers kwam Miguel weer de badkamer uit. Er was echter één probleem: de schoenen die ik had gekregen waren veel te smal. Dus ging Fernanda, de kokkin, de straat op om een taxi aan te houden. Met Miguel, Fernanda en Isabelle, mijn Duitse student en mede-vrijwilligster gingen we naar de mercado waar ik schoenen kocht voor Miguel. Vooral het ritje naar de mercado leek Miguel erg leuk te vinden.


Na meer dan 20 jaar in het vak vind ik het nog steeds boeiend. En ik blijf leren. In een ontwikkelingsland is het heel anders gesteld met de ouderenzorg. Maar ook hier moet je het hebben van mensen met een goed hart en van creatief denken. In de auto terug sprak ik met de coördinator van het medische project. Ik vroeg hem of we een systeem kunnen opzetten. Een routine waarin er één keer per week een vrijwilliger naar het centrum komt om mensen te douchen. Er komen namelijk best wel veel verpleegkundigen naar Peru om als vrijwilliger te werken. En in het ouderencentrum zijn ze harder nodig dan in de kliniek waar ze normaal gesproken worden ingezet. Patrick, de coördinator, vond het een prima voorstel. Hij vertelde me dat ik de eerste geriater ben die als vrijwilliger naar het project in Cusco is gekomen. En dat ik dingen zie die hen voorheen niet bekend waren. Omdat ik als ouderenarts andere aandachtspunten heb. En dat ze daar heel veel van leren. Wat ontzettend mooi om dat in mijn laatste week te horen!

Morgen gaan we naar het "asilo". Dat is een soort verpleeghuis gerund door nonnen. Ik ben super benieuwd wat we daar gaan zien!

Tot snel,

Monique Lachniet van De Mo-Factor.

PEP therapie bruikbaar in de GRZ?

Een patiënte op onze revalidatie afdeling vertelde dat één van de dingen waar zij aan merkt dat het slechter gaat is dat zij haar sputum dan niet meer goed kan ophoesten. Ze vertelde


Lees verder

Laat je inspireren!

Ik schreef al eerder over een inspirerende fysiotherapeut uit New York. In zijn fysiotherapiepraktijk combineert hij longrevalidatie met een vrolijke kleurrijke omgeving waarin kunst een belangrijke rol speelt. Omdat hij zijn kennis en ervaring breder beschikbaar wil stellen 


Lees verder

Spreekuur in Peru

Belevenissen vanuit mijn eigen spreekuur in een dagcentrum voor ouderen in een buitenwijk van Cusco. 
Lees verder

COPD in Peru

Zoals jullie weten heb ik een passie voor COPD revalidatie. Hier in Peru zie je heel veel COPD. Dat heet hier EPOC (enfermedad pulmonar obstructiva crónica). Wat mij opviel is


Lees verder

Kleren maken de man

De mensen in Cusco zeggen van zichzelf dat ze net een uit zijn. 's Ochtends moet je veel lagen kleding aan vanwege de kou. In de loop van de dag wordt het warmer en ben je heel blij als je een laagje kunt uittrekken. Ook ik verander langzamerhand in een michelinpoppetje ...


Lees verder

COPD training

In april 2019 zijn de eerste pilotcursisten gestart met de COPD e-course.

 


Lees verder

Zorgpad COPD

Wist jij dat COPD op de ranglijst van ziektelast hoger scoort dan dementie? En dat terwijl dementie voor veel mensen echt een schrikbeeld is. Wetenschappelijk onderzoek heeft aangetoond dat longrevalidatie helpt! Wil je meer weten over longrevalidatie in het verpleeghuis? Lees dan dit artikel waarin ik je meeneem in wat jij als medisch behandelaar op de GRZ afdeling kunt betekenen voor de COPD revalidant.


Lees verder

Je hebt altijd een keuze

Groots en meeslepend leven. Dat was een droom die ik had toen ik jong was.
Lees verder

Moeiteloos Opruimen

Wil jij de rest van jouw leven meer tijd voor jezelf en voor de leuke dingen in het leven? HET KAN!

Moeiteloos Opruimen, een methode die simpel, gemakkelijk te leren en doeltreffend is. In 7 dagen, waarin jij dagelijks een opdracht ontvangt, ontdek jij het geheim. Een serie opdrachten die je thuis of op je werk uitvoert en waarin je ongemerkt je manier van opruimen automatiseert. Ik bied je daarbij de mogelijkheid om persoonlijk advies te vragen.

Je kunt Moeiteloos Opruimen gratis bij mij aanvragen.


Lees verder

Discipline of automatisme

Is Moeiteloos Opruimen discipline? Of het aanleren van een automatisme? Wat is het verschil tussen discipline en automatisme eigenlijk.
Lees verder

To do or not to do

Marie Kondo. Minimaliseren. Less is more. Er zijn net zo veel methodes als er organizers zijn. En meer boeken over het onderwerp dan een mens in zijn leven kan lezen. “Learn from the expert” zegt Brian Tracy. Heel verfrissend vind ik het boek The Power of doing less.
Lees verder

Organizer Mo

"De spullen rukken op!" 

Brigitte Kaandorp


Lees verder