Een simpele manier om je bureau opgeruimd te houden.

Op mijn eerste werkdag sta ik in de artsenkamer.

Geen van de bureaus was leeg. Het leek alsof er een aardbeving was geweest. Papier op de bureaus, op de grond. Kerstkaarten van twee jaar geleden hingen op de deur. Verdere details zal ik je besparen. Ik wist dat ik zo niet kon werken. Je moet weten dat ik astma heb en helemaal niet tegen stof kan.

Als ik nu in op een dergelijke manier ergens ontvangen zou worden, zou ik er dan nog gaan werken? Of zou ik direct naar de leidinggevende gaan en vragen of ze mijn opdracht wilden aanpassen?

De professional organizer zat er toen ook al in, hoor. De eerste zes weken heb ik één dag per week aan het eind van de middag opgeruimd. Stapels zooi gingen door mijn handen. Na een half uurtje opruimen zagen mijn handen zwart. Hele vuilniszakken heb ik afgevoerd.

 

Nu moet je weten dat mijn nieuwe collega’s daar helemaal niet zo blij mee waren. Die vonden het niet oké dat ik aan hun spullen zat. Een van beide haalde na het weekend gewoon weer uit de afvalbak wat van haar niet weg mocht. Dat begon dus lekker daar, die samenwerking! Daarna hebben we de volgende deal gesloten. Ik zette tijdens mijn opruimsessie op haar bureau waarvan ik vond dat het weg mocht. Als ze dat niet binnen één week zelf had doorgewerkt dan ging het de week erna alsnog in de container.

Uiteindelijk is het wel goed gekomen hoor, met die collega. Nadat ze alle achterstallige papieren had uitgezocht hield ze in het vervolg haar bureau keurig op orde. Jaar in jaar uit. En volgens mij ging ze daar goed op.

 

Nu is de vraag natuurlijk hoe het kan dat een werkkamer zo verwaarloosd raakt. Dat er zulke achterstanden ontstaan. Dat een werkruimte niet eens meer schoongemaakt kan worden doordat er te veel ligt. Wat denk jij?

Als ik zelf druk ben dan overkomt mij dat ook. Dan zorg ik dat ik op mijn werk alles goed onder controle heb. Daar word ik tenslotte voor betaald. Maar als ik thuis ben dan blijven er wel dingen liggen. En als zo’n periode te lang duurt dan ontstaan er stapels. Papieren die nog moeten worden uitgezocht. Post waar ik naar moet kijken. Rekeningen die betaald moeten worden. Die komen dan natuurlijk altijd terecht tussen tijdschriften en andere zaken waardoor ik toch echt eerst die stapel moet doorzoeken. En daar zie ik dan tegenop. Dus die rekening blijft onbetaald tot er een herinnering binnenkomt.

Ik had eens een klant voor een organizing klus thuis.

Deze mevrouw was verzorgende in een verpleeghuis. Ze werkte daar 4 dagen per week. Volgens eigen zeggen verliep alles op het werk prima. Maar thuis stapelde de rommel zich op. Ze verschoonde de kattenbakken niet meer. Leegde de asbakken niet. Ze kookte niet meer. De huiskamer, gang en keuken lagen vol verpakkingen van bezorgde maaltijden.

Je denkt misschien, dat overkomt mij niet. Maar het kan iedereen gebeuren. Als je het te druk hebt en je energie raakt op. Dan stop je als eerste met de dingen die niet zo noodzakelijk lijken. Maar uiteindelijk blijkt zelfs het wegbrengen van oud verpakkingsmateriaal toch noodzakelijk te worden.

 

Als ZZP-er weet ik dat zo’n werkkamer met niet opgeruimde papierwinkel echt geen uitzondering is.

Kasten waar nog oude senseo apparaten in staan. Farmacotherapeutisch kompas van vele jaren geleden. Ergens vond ik in een kast zelfs een oude koffer. Zo ééntje die je als handbagage mag gebruiken in het vliegtuig. Misschien heb jij ook wel zo’n berg papier op je bureau liggen en zou je daar graag vanaf willen. Daar gaan we deze week dan een start mee maken.

 

Doe je mee?

Deze week geef ik je drie opeenvolgende kleine taakjes die ervoor gaan zorgen dat je weer orde krijgt in je kamer én in je hoofd. De oefeningen duren maar een paar minuten. En ze doen wonderen! Maar dan moet je het natuurlijk wel doen. Van alleen lezen over opruimen is nog nooit een kamer netter geworden.

 

Hier is mijn stappenplan:

Stap 1:

Maak een lijstje van dingen die je altijd uitstelt. Bij mij waren dat bijvoorbeeld altijd het declareren van bonnetjes (een boek dat ik gekocht had, een kaartje van de NS voor een cursus), het invullen van mijn gewerkte uren tijdens de dienst, het opruimen van geprinte papieren en het schrijven van ontslagbrieven.

Zet je wekker op 1 minuut en maak je lijstje.

Stap 2:

Dingen die je altijd uitstelt zijn vaak taken die je niet leuk vindt, die je moeilijk vindt of die je minder belangrijk vindt. Maar ze moeten uiteindelijk toch gedaan worden. Plan ze daarom in je agenda. Op een vast moment. Als je bijvoorbeeld 5 opnames per week op je afdeling krijgt dan weet je dat je ook vijf ontslagbrieven per week moet schrijven. Plan in je agenda elke dag een half uur voor het schrijven van ontslagbrieven. Tip: gebruik die tijd er dan ook echt voor ????

Stap 3:

Dingen die je uitstelt blijven als een stemmetje op de achtergrond in je hoofd zingen. Elke keer als jij je kamer binnenloopt en je ziet die papieren liggen dan denk je “shit, deze week weer niet opgeruimd”. Het vervelende is dat hoe vermoeider je bent, hoe moeilijker het is om die uitstelklusjes te gaan doen. Je bent al moe en dat moet je ook nog … Hou bij het inplannen van deze klusjes dus aan dat je ze bij voorkeur aan het begin van de dag doet. Op een vast moment, in de ochtend. Liefst als eerste.

Bij mij staat tegenwoordig op maandagochtend om 9 uur in de agenda: werkkamer opruimen. En om 9:30 boekhouding bijwerken. De rest van de week kijk ik naar die stapel en denk “dat hoef ik nu niet te doen, dat is voor maandag om 9 uur”.

Heb je enige idee hoeveel rust dat geeft?

Een hippie met structuur, kan dat?

In mijn hoofd ben ik een hippie. Het leven moet een feestje zijn. No pressure. Doen wat ik op dit moment fijn vind. Een Spaanse hippie bij voorkeur. Dus mañana mañana. Tranquila!

Lees hier hoe ik toch mijn gedrag veranderde. En daarmee juist wél de rust vond om te leven zoals ik wil.

 


Lees verder

Ontplofte mailbox

Doordat ik de afgelopen weken mijn vaste uurtje had overgeslagen had ik vandaag een berg aan mail te verwerken. Ik merkte dat ik me daardoor onrustig begon te voelen. Ik had mezelf er vandaag een uur voor gegeven maar het leek niet te gaan lukken om het binnen die tijd allemaal te verwerken. Ik voelde dat ik daardoor geprikkeld raakte. In mijn hoofd switchte ik steeds tussen de inhoud van de mail en de vraag hoe ik zorg dat ik dit afkrijg.

Ontploft jouw mailbox als je er een paar dagen niet naar gekeken hebt?
Heb je ook net vakantie genomen en zakt de moed je in de schoenen als je ziet dat je 900 nieuwe berichten hebt?
Lees dan deze blog waarin ik je uitleg hoe ik daar iets op bedacht heb.

 


Lees verder

Kies jij voor structuur of voor stress?

Verenso heeft normen voor formatie. Die normen geven een richting. Maar ze zijn niet absoluut. De werkdruk die je ervaart hangt niet alleen maar samen met je werkpakket. Zowel persoonlijke als omgevingsfactoren spelen een rol. En hoe jij daarmee omgaat.


Lees verder

I am calm

Het internet is traag. Je moet 100 x inloggen.

Je krijgt een hopeloos ouderwetse tablet.

En er wordt bezuinigd op het dossier waardoor je eindeloos moet klikken voor je bent waar je moet zijn.

Hans Rode heeft gelijk! Als ik instort ligt het zeker aan het systeem!

 


Lees verder

Weet jij waar Diana is?

Je komt op de afgesproken tijd op je afdeling. Het is tijd voor de wekelijkse visite. Maar de verzorging is niet in de teampost. Je vraagt je af wat je nu het beste kunt doen. Zonder de verzorging beginnen? Zoeken waar de contactverzorgende is? Een kop koffie pakken en jezelf een rustmomentje gunnen?

Op een goede dag zou je waarschijnlijk voor de laatste optie kiezen. Een relaxte dag heeft wel ruimte voor een ontspannen oplossing. Maar vandaag drukt je to-do lijst op je agenda. Je hebt al weinig tijd voor de visite want er komt straks nog een opname en je moet ook waarnemen op een andere afdeling. Zo kun je toch niet werken! Je loopt meteen al uit.


Lees verder

Niet wéér mevrouw de Waard!

Je komt op de afdeling voor je wekelijkse visite en je kijkt in de agenda. Je hoopt maar dat het vandaag een beetje snel gaat want je moet ook nog waarnemen op de revalidatie en daar komt om 11:30 uur een opname.

 

 


Lees verder

Waarom is niemand op zijn kamer?

Heb jij wel eens geprobeerd om je afdelingsvisite te veranderen in een spreekuur?
Hoe was je ervaring?
Waar liep je tegenaan?
Misschien heb je het geprobeerd en denk je, voor mij werkt dat niet.


Lees verder

En toen moest ik leren nee zeggen ...

Toen ik jonge kinderen had moest ik op tijd naar huis van mijn werk om de kinderen op te halen bij de opvang. En als je weet dat je kinderen echt opgehaald moeten worden omdat de opvang dicht gaat, dan zorg je wel dat je op tijd bent.

Wat motiveert jou om op tijd naar huis te gaan van je werk?


Lees verder

Wonden genezen ondanks wat wij eraan doen ...

Toen ik jong was en ongebonden ging het allemaal prima. Maar toen ik een gezin had met twee jonge kinderen werd het anders. Die moesten opgehaald worden van de naschoolse opvang. Naar zwemles brengen. Koken, afruimen. Kinderen naar bed brengen. Lunchpakketjes en gymtassen. Je kent het wel.

En dan na 21 uur nog vergaderstukken lezen. Bek af was ik. Ik had continu het gevoel dat ik te veel ballen in de lucht moest houden. Maar ja, ik was een sterke vrouw. Das schaffen wir! En door!


Lees verder

De nectarine.

"Dit is echt een GRZ-patiënt."  "Nee, ELV want hij mag nog niet belasten." Een verhaal over de nectarine, pruim of perzik?


Lees verder

Durf jij te kiezen?

Kiezen we doen het allemaal. De ene persoon heeft er meer moeite mee dan de andere. Sommige mensen kunnen snel beslissen en blijven dan bij hun besluit. Andere mensen twijfelen langer en vinden het daarna moeilijk om zeker te weten dat ze een goede beslissing hebben genomen. In de geriatrische revalidatie hebben we dagelijks te maken met het maken van keuzes. Onze revalidanten hebben als kenmerkende factor dat zij veel problemen ervaren op meerdere domeinen en tegelijkertijd hebben zij een verminderde leer-of trainbaarheid. Soms leidt dat maken van keuzes tot verschillende inzichten en discussies in het MDO. Want in dat overleg zijn we gewend om af te spreken wat we gaan doen. Hoe bereiken succesvolle mensen hun doelen en wat kunnen wij daarvan leren in de GRZ?

 


Lees verder

“U kunt naar huis.” “Ik dacht het niet.”

Omgaan met verschil van inzicht. Patiënten die "uitgerevalideerd zijn" en toch niet naar huis kunnen. Sommige organisaties hebben zelfs een hoteltarief voor als de patiënt weigert naar huis te gaan.


Lees verder

Ambulante revalidatie

Een prachtig winstpunt van onze DBC-financiering. Thuis revalideren onder supervisie van de specialist ouderengeneeskunde.
Lees verder

Revalidatieprognose

Op de revalidatieafdeling waar ik tijdens mijn kaderopleiding werkte hadden wij afspraken gemaakt waar we in de intakefase aandacht aan zouden besteden. Met meetinstrumenten en vragenlijsten. En hoe dat in het revalidatiebehandelplan moest terugkomen. Hiertoe gestimuleerd door een opdracht uit de kaderopleiding.
Lees verder

Het MDO

Op weg naar huis

Heb jij ook wel eens het gevoel dat het schip al is uitgevaren zonder dat de bestemming is bepaald?


Lees verder